در زندگی بهانه های بسیاری برای خوش بودن و لذت بردن (چه مادی و چه روحی یا به اصطلاح معنوی) وجود دارد.حتی وقتی جبر روزگار تمام درها را به روی آدم می بندد، باز هم عده ای شاد زندگی می کنند و اجازه نمی دهندنا امیدی وجودشان را از نور زندگی خالی کند.

شکسپیرمی گوید : « برای لذت بردن از زندگی، کافی است فقط کمی احمق با شید.» اما این « فقط کمی احمق بودن» خیلی هم ساده نیست، آنچنان که به نظر می رسد. آنهم برای کسی که تلاش می کند ذهن خود و جهان خارج را حقیقتاً دریابد. چرا که وقتی به عجز و ناچیزی خود پی برد، در مقابل تمام دلبستگی های دنیا، نیرویی از درون که در خود فرو می خواندش، همچون یک کاغذ شکلات مچاله اش می کند.

ممکن است در اوج پیروزی های روزمره باشد، اما ناگهان همه چیز به نظرش پاک بی معنی و احمقانه می آید.

آیا خواب فقط محصول ذهن انسان است؟ آیا دنیای مجازی خواب فقط باز سازی یا شبیه سازی ذهن از دنیای واقعی است؟ در این صورت ذهن انسان بیش از حد تصور مرموز و پیچیده خواهد بود. در بیداری بسیار پیش می آیدَ تحت تاثیر اتفاقی یا حرفی که از دیگران ـ از ذهنی دیگر و مستقل از ذهن خویش ـ می شنویم غافلگیر می شویم. خوب این به خاطر این است که محدوده ی ذهن ما بر قسمت ناچیزی از واقعیات درک شدنی واقف است که محدود به تجربه های گذشته می شوند و هر بار که با افق جدیدی روبه رو می شودَ خوب طبیعی است که تعجب می کند. اما متعجب شدن در خواب واقعا عجیب است. در واقع اینجا خود ذهن انسان است که خودش را متعجب می کند. یعنی تصویر یا کلامی را ارائه می کند که کاملا متفاوت از  گستره ی  آگاهی  آنی انسان است. شاید جایی در لایه های خیلی عمیق  ذهن  که از  دور از دسترس اند.  و شاید هم جایی خارج از آن.

وقتی انسان ناتوان تر از این است که خودش را بشناسد، چگونه بفهمد که می داند، یا فقط فکر می کند که می داند؟ چگونه بداند که دوست می دارد، یا فقط فکر می کند که دوست می دارد؟ با این وجود چگونه می تواند برای شناختن محیط اش، شرایط و آدم های دور و برش اندک امیدی داشته باشد؟ ایمان ما به یقین فرد نابینایی می ماند که به سرعت در زمین های ناهموار و پر از چاله و چاه در حرکت است، با این تفاوت که فرد نابینا پس از اولین باری که زمین خورد، اطمینانش را از دست می دهد. ولی ما بارها زمین می خوریم و مدت ها در چاله و چاه به سر می بریم و همچنان به حماقت ایمان خود پای بندیم.